maandag 18 september 2017

Cinque Terre

De Cinque Terre bestaat uit vijf dorpjes langs de Italiaanse kust vlak bij La Spezia in Ligurië. Het is het kleinste natuurpark van Italië en staat op de werelderfgoed lijst van Unesco. Vijf dorpjes, onderling verbonden met voetpaden, kleurrijke huizen tegen de rotswanden geplakt. Je komt er per trein die langs alle dorpjes rijdt, het grootste deel van het traject gaat door tunnels.




In de dorpjes overal smalle straatjes die naar boven lopen. De was kon er maar net tussen hier en hing heel hoog.


Jammer genoeg waren veel van de lagergelegen voetpaden afgesloten. Die waren door de zware regenval van de laatste tijd zo gevaarlijk geworden dat reparatie nodig was. De hogere paden zijn stijl en erg zwaar door ontelbare hoge treden. We hebben het wel geprobeerd en zijn hoog gekomen maar de routes zijn slecht aangegeven en afzettingen langs steile paden zijn er of helemaal niet of heel gammel.


Het is een prachtig gezicht, al die gekleurde huizen met als achtergrond de zee. Maar het is een toerischtische trekpleister van jewelste en daardoor erg druk. Je hoort allerlei talen om je heen, alhoewel de mensen op de foto hierboven Italianen waren, we hadden een leuk gesprek met ze. Onze eerste kennismaking met de Italiaanse bezienswaardigheden was een drukke, het mag voor ons iets rustiger.


zondag 17 september 2017

Op naar Italië

Als je dan toch al zo ver zuidelijk in Frankrijk woont is Italië erg dicht bij en we vonder het hoog tijd om dat land eens beter te leren kennen. Verder dan een paar dagen Rome en een langlauftrektocht in de Dolomieten waren we nooit gekomen. Dus zijn we vanmorgen in de auto gestapt, met de daktent er natuurlijk nog op en zijn we zuidwaarts gereden. Een mooie rit langs de Franse kust die we ook niet kenden en nog een stukje verder Italië in. We zitten nu op een camping iets achter de kust van Ligurië. Morgen willen we gaan wandelen in de Cinque Terre, maar het weerbericht geeft regen op. We zullen zien, meestal hebben wij erg veel geluk met het weer en valt het mee. Morgen meer.




Najaarswandeling van onze dorpsvereniging

Veel liefhebbers dit jaar voor de najaarswandeling van onze dorpsvereniging. We waren met zijn veertienen en dat kwam mede door de gasten in ons vakantiehuis en een vriend van Annie en Rudolph die graag mee wilden lopen. We liepen vanuit ons dorpje naar de overkant van de vallei, naar Intre.

In ieder jaargetijde mooi daar boven, zelfs die oude boerderij van twee broers die een grote schaapskudde hebben heeft zijn charme.


Van Intre ging het naar Blaizac en dat is weer een flinke vallei dalen en stijgen. Goed te zien is dat we in oud vulkanisch gebied wonen. Op de foto hierboven Roc d'Ajoux, een uitgedoofde vulkaan.

 


 
Hierboven Han, gast in ons vakantiehuis. Samen met zijn vrouw Ria hadden ze het vandaag prima naar hun zin. En  hieronder buurman Rudolph die door Mart al jaren 'de springende tuinkabouter' genoemd wordt omdat hij klein is en geen moment stil staat.

Het was een lange wandeling vandaag, viereneenhalf uur. Via Blaizac liepen we naar de Col de la Fayolle en daarna dalen naar Saint Julien du Gua waar bij het restaurant nog vier mensen op ons stonden te wachten. Heerlijk gegeten, ook heel gezellig, de stemming zal er goed in. Daarna met zaklantaarns in het donker terug gelopen naar Le Serret.


vrijdag 15 september 2017

Herfst in de moestuin

Onbegrijpelijk dat we met zo'n hete zomer nog zo veel hebben kunnen oogsten en nog steeds doen. We hebben deze week nog snijbonen gegeten en misschien zit er nog een maaltje sperciebonen aan te komen. De paprika's, tomaten en aubergines blijven maar komen en er zitten zelfs nog bloemen in de aardbeien dus met een beetje warmte blijven we die ook nog wel even plukken.



Ik denk dat ik deze week de laatste zonnebloemen op de vaas gezet heb maar in de dahlia's blijven er bloemen komen. Vanmorgen een boeketje geplukt voor de moeder van buurvrouw Jany. Omdat Jany boodschappen moest gaan doen in Privas en nog wat andere zaken regelen zou ze wat langer wegblijven en vroeg ze aan mij of ik even een keertje bij haar moeder wilde gaan kijken. Dat doe ik met plezier. We hebben samen de bloemen in het water gezet en daarna buiten in het zonnetje een poosje zitten kletsen. Oudere mensen hebben vaak zoveel wijsheid, het is fijn om met haar te praten. Straks ga ik nog even kijken. Dat vindt ze helemaal niet nodig maar ik doe het toch.



donderdag 14 september 2017

En toen....

Wat heeft me dat een hoop energie gekost, een nieuw printer installeren. Op een gegeven moment was het zo erg dat ik in staat was het ding uit het raam te gooien (en mezelf er achter aan). Mijn oude ging stuk, dat was een Canon, in Nederland heb ik ook een Canon dus ik kocht weer een Canon. Deze keer met Wifi want de printer staat boven en mijn laptop beneden, heel onhandig dat gesleep met die laptop. En toen kreeg ik de Wifi niet verbonden met de laptop en toen belde ik wel vier keer met de Canon servicedienst en die kwamen er ook niet uit. En toen moest ik maar met mijn provider bellen, in dit geval Orange. En die beloofde mij dat er een heuse technicus zou bellen wat hij ook deed. En toen zat ik ruim een uur met die knaap aan de telefoon, mijn technisch Frans zit nu op een hoogtepunt. Maar die aardige jongen kon niets oplossen want er viel niets op te lossen, van hun kant was echt alles in orde. Toen belde ik nijdig weer Canon die mij een telefoontje van een 'hogere afdeling' ?? beloofde. Ondertussen besloten wij om naar Privas te rijden en die doos met printer daar bij de HyperU op de toonbank te zetten. Geen probleem, ik mocht zo een andere uitzoeken. Een Epson deze keer. Toen kreeg ik het voor elkaar om hem te verbinden met de router, dat kon ik zien en hij kwam ook tevoorschijn op mijn laptop. Maar toen stopt het want hij gaf geen printjes. Nou, toen maar Epson gebeld, weer een leuke vent aan de telefoon. En die hielp mij door een programmaatje wat ik moest downloaden, het had iets met een poort te maken en toen deed hij het. Mens, wat was ik toen gelukkig, hier ben ik drie dagen mee bezig geweest. Wisten jullie trouwens dat al die servicelui in het buitenland zetelen. De Canonjongens zitten in Berlijn,  die van Orange in Marokko en de leukerd van Epson zit in Barcelona waar hij al twintig jaar woont. Hij sprak ook nog eens vloeiend Frans want zijn moeder is een Francaise. Ja, ik begon een soort van relatie op te bouwen met hem. Dat krijg je als je internet niet zo snel is en je voortdurend moet wachten tot iets gedownload is. We begonnen dan over leukere dingen te praten.  En toen was het verhaal uit want ik wil voorlopig niet meer over printers praten, ik heb de blaren nog op mijn tong staan.

woensdag 13 september 2017

Gewoon laten groeien

In Nederland zal je dit soort begroeide balkons niet zo snel zien maar in zuidelijke landen heeft men er een natuurtalent voor om dat te doen. Zomaar wat aanplanten en dan gewoon laten groeien, vooral niet teveel meer naar omkijken. En wij noordelingen vinden het leuk om te zien en we zetten het ook nog eens op de foto, haha.




Deze Vietnammees gebruikte zijn vensterbanken om tomatenplanten te laten groeien. Geen gek idee, alleen...er reden wel erg veel auto's onderlangs. Al die uitlaatdampen op die tomaatjes, niet lekker lijkt me dat.


dinsdag 12 september 2017

De stoel

Toen wij 41 jaar geleden naar Stolwijk verhuisden opende een paar maanden daarna een jonge tandarts zijn praktijk in een nabij gelegen dorp. Wij werden met ons gezin patiënt bij hem en bleven dat tot hij een paar jaar geleden met pensioen ging, kort nadat wij dat ook gedaan hadden.  Daarna zochten Mart en ik een nieuwe praktijk maar het was gek, want zo moeilijk zijn we niet maar we konden niet wennen aan die tandarts. Een jaar of twee geleden had ik terwijl we in Frankrijk waren snel een tandarts nodig en we kwamen terecht bij een vrouwelijke tandarts. Die beviel direct zo goed dat we patiënt bij haar zijn geworden. Een kundige, sympathieke vrouw en we zijn alletwee ontzettend tevreden over haar behandelingen. Wat misschien ook wel meehielp is de stoel. Onze oude tandarts had net zo'n geel geval in zijn praktijk staan en hij voelde meteen heel erg vertrouwd.

maandag 11 september 2017

De avondetappe

Voordat we afgelopen week de abdij van Boscodon bezochten kregen we een rondleiding in en om het Chateau de Picomtal. Dit kasteel was in een niet al te beste staat toen het in 1999 aangekocht werd door een Amerikaans/Frans echtpaar. Na vier jaren van enorme restauratiewerken, wij kregen er een film van te zien, is het nu een juweeltje.



 
De rondleiding werd verzorgd door Stephanie, dochter van Ilse en Bert van de camping. Zij doet dit werk tijdelijk om geld te verdienen voor een grote reis. We kregen veel te horen over de geschiedenis van het kasteel en de tuinen. Die tuinen waren trouwens prachtig met veel verscillende planten.



De nieuwe stof die hier op de muren zit is met de hand beschilderd. Er is in die vier jaar een leger aan vakmensen aan het werk geweest. Als je hier een nachtje wilt slapen kost je dat tussen de 140 en 160 euro. Je mag dan wel je partner meebrengen en jullie krijgen ook een ontbijtje.


Als de Tour de France Embrun aan doet wordt het het NOS programma 'De avondetappe' vanaf deze plek verzorgd. Ik heb me laten vertellen dat de tafel met daaraan Dione de Graaf en haar gasten zowel op het voorplein als in de tuin heeft gestaan. Ik kan me geen mooiere locatie voorstellen. Wij vroegen ons af of Dione hier dan ook mocht slapen van de NOS baas.


zondag 10 september 2017

Op mijn heupen

Ik kreeg het een beetje op mijn heupen toen ik gisteravond dit bericht van blogvriendin Emie las waarin ze vertelde dat haar vriezer met veel fruit erin was ontdooid door een stroomstoring. Ook in mijn vriezer veel fruit en aangezien we nog een uitstapje gaan maken en de vriezer hier onbeheerd achter zullen laten besloot ik vanmorgen om de laatste twee kilo kruisbessen te mengen met twee kilo aardbeien en daar jam van te maken. En van die andere paar kilo aardbeien ga ik deze week wel saus maken, lekker voor over de yoghurt. Ze blijven maar komen, die aardbeien. Na thuiskomst plukte Mart gisterenmiddag weer een kilo. Tussendoor draaide ik nog vier wassen, de was van het vakantiehuis lag er immers ook nog. Dat wassen gaat snel hier, ik heb twee wasmachines tot mijn beschikking, Mart spant een extra lijn en de wind en de zon doen de rest. Het meeste ligt al weer schoon in de kast. Verder had ik ook nog fijne lange telefoongesprekken met kinderen en kleinkinderen. Het gaat goed met ze, daar in Nederland, mijn moederhart is weer gerust.



zaterdag 9 september 2017

Onze wandelweek

Onze wandelweek eindigde gisteravond met een gezellig etentje op het terras van het restaurant van de camping. Cathy en Annemarie hadden een vermakelijke quiz georganiseerd en Joost hield een praatje waarbij hij iedereen complimenteerde met zijn of haar wandelprestaties. We hebben een geweldige week gehad. De wandelingen waren prachtig, het weer werkte volledig mee en we hadden een fantastische groep. En natuurlijk veel geleerd van Joost over het gebruik van de gps. Volleerd ben ik nog niet maar ik ben van plan om veel te gaan oefenen de komende tijd met wat ik deze week heb opgestoken. Mocht je ook geinteresseerd zijn in een cursus gps kijk dan even op deze site.

Voordat we vertrokken bezochten we vanmorgen nog even de markt van de stad Embrun. Mooie kleurrijke huizen rondom het plein en nog kleurrijker die tafel vol met paprika's. In de stromende regen reden we terug naar de Ardèche. Hebben wij even geboft met het mooie weer van afgelopen week!