vrijdag 15 december 2017

Kaarsjesavond in Gouda

Om half twaalf vanmorgen draaide ik het grootste parkeerterrein van de Goudse binnenstad op om mijn auto te parkeren maar ik zag al gauw dat dit problematisch zou gaan worden. Het eerste gedeelte staat altijd vol en toen ik naar achteren reed zag ik zeker veertig kampeerauto's staan en wat er over was aan ruimte was afgesloten met hekken. 'Ik moet even bij de fysio zijn, duurt maar twintig minuten' zei ik heel liefjes tegen de verkeersregelaar. 'Nou vooruit, als het maar zo kort is dan knijp ik een oogje dicht' was het antwoord en ik kon parkeren. 'Nog gratis ook', riep hij toen ik geld in zo'n parkeerpaal wilde gooien.  Het was druk in Gouda, maar er ging nog geen lichtje bij me branden. Terug op het parkeerterrein stonden er  vier bussen mensen uit te laden en er kwamen er nog meer aan rijden en bij mij ging eindelijk het kaarsje aan. Thuis nog even gecontroleerd op internet en inderdaad, het is vanavond kaarsjesavond in Gouda.  Ik hoop voor alle bezoekers dat het vanmiddag en vanavond droog blijft. De binnenstad staat er prachtig versierd bij en als vanavond alle kaarsjes gaan branden is het sprookjesachtig mooi.

donderdag 14 december 2017

Met je vingertoppen

'Kun jij met je vingertoppen de grond raken terwijl je benen gestrekt zijn'. Deze vraag werd gisteravond gesteld tijden het jeugdjournaal. Rugdeskundigen denken dat misschien wel de helft van alle kinderen dit niet kan en maken zich daar zorgen over. Er was een klas te zien waar inderdaad het merendeel van de kinderen dit niet lukte. We zaten in Scheveningen te kijken met de twee kleinzonen en ik zei onmiddellijk: 'Laat maar zien mannen, en opa ook'!  Zonder moeite, alle drie. Oma kan het trouwens ook nog steeds. Nu zijn die twee jongens gezegend met een lenig lijf en doen veel aan sport. Opa en oma doen veel oefeningen, wandelen en fietsen. Maar het is wel onrustbarend dat al bij kinderen vastgesteld wordt dat ze te stijf zijn. Wat voor problemen gaat dat geven in de toekomst?

woensdag 13 december 2017

Voor de hele familie

Helemaal blij ben ik met deze prachtige plaid, gemaakt door mijn jongste zus Silvia. Aflopen zomer vertelde een andere zus die bij ons bezoek was dat jongste voor haar en haar dochter een plaid had gehaakt en ze zei erbij dat ze het voor mij ook wel even zou vragen. En ja hoor, een paar weken later moest ik kleur en maat opgeven, dan zou ze wel aan de slag gaan. En zo is Sil voor de hele familie bezig. Het volgende plaid wat op stapel staat is voor onze dochter Floor, ik heb gisteren de kleur bewonderd. Bijna alle nichten zijn voorzien en tussendoor is ze nu van die leuke sjaals voor een paar nichten aan het breien. Deze plaid gaat mee naar Frankrijk, daar heb ik een lichte bank waar hij prachtig op zal staan. En gebruikt gaat hij ook worden, want af en toe doe ik een tukje op de bank en wil dan altijd iets over me heen hebben. Mijn 'kleine' zusje, wat goed van haar dat ze dat allemaal kan en doet.



dinsdag 12 december 2017

Fietsploeg

Dat heb ik weleens. Dan ben ik boven bezig in de kamer waar alle fotoalbums in een kast staan en dan pak ik er zo maar eentje uit om even in te kijken. Vanmorgen stond ik met een van de albums in handen waarin ik alles heb geplakt over de fietsploeg van de man. Ik laat jullie even meekijken. In 1976 verhuisden wij naar Stolwijk waar we een rijwielzaak overnamen en in 1978 sloot Mart zich aan bij een fietsploegje van mededorpsbewoners. Hij staat helemaal rechts, naast onze toenmalige huisarts. Iedere zondagmorgen werd er gefietst maar er waren ook trainingsritten en dan bleven ze de hele dag weg. Dat trainen werd gedaan om meerdaagse tochten te kunnen maken. Zo zijn ze die eerste jaren een paar keer heen en weer naar Luxemburg gefietst, meestal rond het Hemelvaartweekend. Ik runde dan de winkel/werkplaats samen met een schooljongen die we als zaterdaghulpje hadden.


Vaak ging ik als verzorgingswagen mee als ze een grote tocht reden. Duizenden fietsers heb ik in die dagen voorbij zien gaan, aan het eind van de dag kon ik geen fietsbroek meer zien. Er wordt nog steeds gefietst, nu nog in een groepje van vijf. Geen grote dagtochten meer, maar wel twee keer in de week zo'n 60 tot 80 km, soms met uitschieters van 100 km. Twee 75 jarigen, eentje van 73, Mart met 69 jaar en de jongste is 64 jaar en voormalig postbode. Jullie snappen wel wie de kopman is.




maandag 11 december 2017

Sfeerlichtjes

Kerstkaarten, er worden er steeds minder verstuurd lees je ieder jaar maar ik doe het nog wel en meestal maak ik  die kaarten ook nog zelf. In vroegere jaren vaak met een eigengemaakte foto, tegenwoordig wat knip en plakwerk. Ik had nog wat zegels van vorig jaar over maar lang niet genoeg dus Mart haalde vanmiddag twee velletjes. Het zijn mooie zegels en er staan namen onder van bekende Nederlanders maar dat zegt nog niets over de betekenis van de zegels. Dat staat op de achterkant van de velletjes met postzegels. Verstuur je geen kaarten en koop je daarom geen kerstzegels, lees deze blog van Bertie dan even en je weet hoe het zit.

In de grote envelop die Mart bij de zegels kreeg zaten twee sfeerlichtjes. De waxinelichtjes die er bij zaten moesten op de bodem van een wijnglas en dan vouwde je de kapjes er om heen. Ik heb het meteen even gedaan zodat jullie het kunnen bewonderen. Sfeervol toch, die sfeerlichtjes?

zondag 10 december 2017

Vanuit de tuindeur

We hadden vanmorgen vroeg al op sneeuw gerekend. Luuk en Saar bleven slapen en we hadden ons verheugd om te gaan sleeën met die twee en Luuk was vast van plan om een sneeuwballengevecht te gaan houden. Maar het duurde tot het middaguur voordat er wat sneeuw van betekenis viel hier en toen kwam mama hen halen. Maar de sneeuw bleef vallen dus ik gooide de tuindeur open en nam een foto. En het bleef maar vallen dus een paar uur later nam ik weer een foto, het verschil is goed te zien. Ook weer vanuit de warme kamer waar de man ondertussen de kachel had aangemaakt. We hadden totaal geen behoefte om naar buiten te gaan. Ik heb lekker zitten knutselen aan de kerstkaarten en daarna begon ik in het nieuwste bloedstollende meesterwerk van de Queen of Crime, Karin Slaughter. Heerlijk, zulke zondagen in de aanloop naar de Kerst.


zaterdag 9 december 2017

Slecht weer

Met niet al te best weer liepen we gisteren weer een etappe van het Zuiderzeepad, van Hulshorst tot net voor Elburg. Onderweg met de auto hadden we alles al gehad, regen, natte sneeuw en hagel dus we trokken maar direct de regenbroeken aan. Die zijn gemaakt van goed ademend materiaal zodat je ze  makkelijk een dag aan kunt hebben zonder er last van te krijgen. Ook dragen wij goede buitensportjassen die geen druppel regen doorlaten. Aldus gingen we op pad. Het was natuurlijk wel mooi, het heidegebied waar we door liepen was van een adembenemende schoonheid maar het had wat droger mogen zijn.




Eigenlijk hebben we de hele dag natte sneeuw gehad met misschien een paar keer een kwartiertje droog weer. Er waren wel prachtige luchten boven de polder te zien. Aan de rand van Nunspeet konden we gelukkig in een mooi verbouwd treinstationnetje lekker koffie drinken met overheerlijk huisgemaakt appelgebak. Toen we gisteravond vanuit ons overnachtingsadres wilden gaan eten was er inmiddels dik 10 centimeter sneeuw gevallen wat er vanmorgen uitzag als een witte natte brij, dat zou glibberen en glijden worden. Op de koop toe begon het ook nog eens keihard te regenen vlak voordat we zouden gaan wandelen. Het besluit was snel genomen, er werd vandaag niet meer gelopen, we gingen naar huis. Voor het eerst in mijn wandelgeschiedenis (en die is lang) brak ik een tocht af wegens het weer maar het risico op valpartijen door gladdigheid en slecht zicht werd te groot. Mijn lijf is me te lief, geen behoefte aan een botbreuk.



vrijdag 8 december 2017

Appartementen

Nee, wij gaan niet verhuizen maar ik wilde het toch even laten zien. Aan de andere kant van de straat, schuin tegenover ons pand zijn de afgelopen tijd elf appartementen gemaakt. Dit gebouw was de voormalige Rabobank maar zoals in veel dorpen om ons heen is die verdwenen. Hier al een paar jaar en het gebouw is eerst nog ergens anders voor gebruikt, toen stond het een poosje leeg en nu dus die appartementen. Fijn, want zoveel appartementen heeft ons dorp niet en er is grote behoefte aan. Er staat nog een complex met dertien appartementen op stapel en er wordt nu al gezegd dat die zo verkocht zullen zijn. Dit hier is afgelopen week opgeleverd en met een beetje geluk zit iedereen er voor de Kerst in. Prettig voor de nieuwe bewoners.

donderdag 7 december 2017

Surprises

In het allerlaatste pakje gisteravond zat dit snoephuisje voor Saar. Ik zag het op internet en vond het zo leuk dat ik de spullen er voor alvast maar kocht. Daarna moest ik mezelf nog wel even achter de oren krabbelen hoe en wat maar het is toch aardig gelukt. Ik heb alles vastgeplakt met suikerglazuur behalve de twee taaitaaipoppen aan weerskanten. Volgens Mart zouden die zo niet blijven zitten en toen heb ik maar montagekit gebruikt. Aan de andere kant, niet te zien dus op de foto had ik een deurtje gemaakt en achter dat deurtje lag een klein zaklantaarntje met een gedicht. Ze moest met haar papa buiten gaan zoeken naar haar cadeau. Oh, wat vond ze dit reuze interessant. Ze kwam terug met een hele grote doos met daarin een poppenwagen. En die poppenwagen was het helemaal, dat had haar moeder al voorspeld. Dolgelukkig was ze. Het is een fraaie en ik laat hem hier een keertje zien.


Ja, de surprise voor Bas was een inkoppertje. Die is allesbehalve sportief maar ging toch afgelopen zaterdagochtend voor hulptrainer spelen bij de mini's op het voetbalveld. Niet nadat hij eerst nog snel een trainingspak had aangeschaft. Dit allemaal tot groot vermaak van de rest van de familie. In de binnenste dikke laag karton had Mart, toen nog met twee goede handen, een gat gemaakt waar precies het niet al te grote cadeautje in paste. Achterop het boek nog een beschrijving van de inhoud door de auteur Louis van Gaal en binnenin had ik het gedicht geplakt. Het was weer leuk om te doen.


woensdag 6 december 2017

Sinterklaasavond

Saar had zich er helemaal voor uitgedost, dat kan je wel aan onze kleindochter overlaten. Een heuse feestrok, trui met een glanzend hart, een roze cape en een mooie pietenmuts. Volgens haar was ze 'Zielepiet' maar we konden niets zieligs aan haar vinden dus werd er unaniem besloten om haar  'Feestpiet' te noemen, past beter. Spannend hoor, want er zouden cadeautjes komen en volgens de brief die oma had gehad van Sinterklaas zouden er later op de avond ook nog twee zwarte pieten komen.




We kregen, heel modern, een appje van Sinterklaas in eigen persoon die vertelde waar de cadeautjes te vinden waren en oma deelde ze uit met behulp van de kleinkinderen. Er waren surprises waarover morgen meer, er waren heel veel gedichten en midden tussen de rommel stapten ook nog twee zwarte pieten naar binnen. Dikke pret natuurlijk want de kinderen moesten oefenen om daaaag te zeggen en dan  met de hand te zwaaien zoals Sinterklaas het doet. Het was weer een heerlijke avond, iedereen genoot en ik denk opa en oma het meest.


dinsdag 5 december 2017

Operatie

Hij is vanmorgen geopereerd aan zijn pols en vond vanmiddag dat hij al weer genoeg had gezeten dus ging hij de vaatwasser maar uitruimen. Ja, het moest er een keer van komen, manlief kreeg steeds meer last van zijn hand, een beknelling van een zenuw, hij lag er ook steeds vaker 's nachts wakker van. 'Hij zat goed bekneld' zei de neurochirurg, 'deze operatie was hard nodig'. Twee dagen een drukverband en de hand in een mitella dragen, daarna mag er een pleister op. Ik heb vanmiddag zijn boterhammetjes gesneden maar verder redt hij zich goed. 'Als je van je andere hand teveel last krijgt kom je maar weer' werd er nog gezegd. Hij heeft het probleem inderdaad ook in zijn rechterhand maar Mart kennende stelt hij die operatie nog wel een paar jaar uit.

maandag 4 december 2017

Dromen

Wij hebben twee huizen, een in Nederland en een in Frankrijk maar toch droom ik zeer regelmatig over andere huizen. Het zijn oude huizen waarover ik droom, een stuk of vijf, sommige mooi ingericht, in andere staat alleen maar oude rommel. Een van die huizen staat zelfs in Frankrijk, ik was daar vannacht weer. Het klinkt gek maar terwijl ik droom besef ik dat ik  in een bepaald huis ben, ze zijn me allemaal vertrouwd want ik droom er al zo’n veertig jaar over. Ik doe er niet zoveel in, loop van kamer tot kamer, kijk wat rond, voel me op mijn gemak. Het gebeurt dat ik een paar maanden niet over mijn huizen droom maar dan weer weken achter elkaar want op dit moment zo is. Hoe dat komt weet ik niet maar ik heb wel een vermoeden waarom ik over huizen droom. Ik heb altijd veel gedroomd, als kind al en vaak weet ik nog wat ik gedroomd heb. Ik zag vannacht ook mijn te jong overleden zwager en broer zitten, op een terras, ik stopte met mijn auto en ging erbij zitten. Eigenlijk vind ik dat wel fijn, ik zie zo hun gezichten weer eens scherp voor me. Ik ben een doodnuchter mens, niet bepaald dromerig en ik loop ook niet met mijn hoofd in de wolken. Waarom ik dan zo sterk droom kan ik niet verklaren maar dat hoeft ook eigenlijk niet. Ik heb er beslist geen last van.

zondag 3 december 2017

Gek mens

We vieren dit jaar het Sinterklaasfeest op de dag zelf, 5 december dus. Dan is zo'n zondag ervoor met snertweer zoals vandaag prima om de hele dag bezig te zijn met de voorbereidingen. Over snert gesproken, die ga ik morgen maken, een hele grote pan. Dat is traditie in ons gezin, erwtensoep hoort bij het Sinterklaasfeest. De laatste cadeautjes zijn ingepakt en er wordt druk aan een surprise gewerkt, het idee kwam gisteren pas naar boven drijven. Dat heb ik altijd, onder tijdsdruk ontstaan de mooiste rijmen en surprises. Ik ben gek op het Sinterklaasfeest en wij hebben het als gezin altijd gevierd. Dat viel niet altijd mee natuurlijk toen ze ouder werden en nog geen kinderen hadden maar dan zei ik gewoon dat ze hun lieve moeder niet konden teleurstellen, die geloofde er immers nog in. Ze gaven dat gekke mens maar haar zin en het werd met een leuk Sinterklaasspel altijd heel gezellig. En dat gaat het dinsdag ook weer worden met drie kleintjes die nog heilig geloven.


zaterdag 2 december 2017

Opa Koos

Ook in Stolwijk hebben we een voetballende kleinzoon die iedere zaterdagochtend gaat trainen. De trainer is opa Koos en het is een plezier om te zien hoe die man bezig is met die kleintjes. Rustig maar toch met overwicht doet hij allerlei balspelletjes met de kinderen. Ze krijgen aanwijzingen hoe ze moeten omgaan met de bal en worden allemaal geprezen.

Nadat ze zo een halfuurtje bezig zijn geweest gaan ze partijtje doen. De ene helft krijgt hesjes aan en dan gaat het om het 'echie'. Krijgt er eentje een harde bal tegen zijn hoofd dan aait opa Koos even over het hoofd van het kind en stuurt het kleine voetballertje dan weer met een paar bemoedigende woorden het veld in. Aan het eind van de wedstrijd gaat hij met het hele stel de kleedkamer in waar een grote kan limonade klaar staat. Koos gaat rustig zitten, kinderen om hem heen en terwijl hij bekertjes limonade inschenkt houdt hij nog even een tactische bespreking voordat ze naar huis gaan. Je zou zo'n man toch een gouden medaille gunnen!

Onze zoon Bas was hulptrainer vandaag. Ik wens hem net zo'n carrière toe als opa Koos. 


vrijdag 1 december 2017

Bijgebouw

Het gebouw rechts op de foto werd later bij onze oude basisschool neergezet voor de BSO (buitenschoolse opvang) en men was er toen heel blij mee. De nieuwe basisschool werd ruimer opgezet met inpandig een aparte ruimte voor de BSO dus toen werd dit lokaal eigenlijk overbodig. Toch was men zo verstandig om het te laten staan, het was eigenlijk ook nog maar kortgeleden gebouwd. Het staat op het terrein van de school en het wordt voor van alles gebruikt.

Aan de inrichting is al te zien dat er veel beschikbaar is voor handenarbeid in allerlei vormen. Er is zelfs een apart deel ingericht met figuurzagen en diverse machines. Een leerkracht kan hier met een groep kinderen apart gaan zitten, alles kan hier tegen een stootje. Toen ik de afgelopen vrijdagochtenden hier binnenkwam zat kleinzoon Luuk hier met een stuk of tien klasgenoten te tekenen, kleuren en plakken. Er wordt hier o.a. blokfluit-, teken en zangles gegeven, school maatschappelijk werk zit hier weleens met een groepje kinderen apart en zo is er nog wel meer op te noemen wat hier gebeurt.


Ook de BSO maakt gebruik van dit gebouw, ze hebben er een aparte kast voor hun spullen. Als een groep kinderen binnen of buiten aan het spelen is wordt er vaak door een andere groep kinderen hier geknutseld. De leidsters van de BSO waren enthousiast over mijn projectjes en ik heb ze de linken van mijn 'adviseurs' doorgestuurd. Ik denk dat menig school zo'n 'bijgebouw' graag zou hebben.


donderdag 30 november 2017

Sinterklaaskoffie

Ondanks de regen waren er vanmorgen veel lopers bij ons startpunt in Oudewater. Niet zo gek want we vierden vanmorgen een beetje Sinterklaas. Nou ja, we drinken koffie op de goede man. We lopen dan een flink stuk, vanmorgen wat minder want het bleef deze keer echt door regenen, en gaan dan met zijn allen ergens koffie drinken met heel veel lekkers. Terwijl we al aan de koffie zaten schoven er nog wat mensen aan die door de een of andere oorzaak niet kunnen lopen en we zaten daar uit eindelijk met 25 man en vrouw. Dat is wel een teken dat dit soort dingen ontzettend gewaardeerd worden. Het was dan ook heel gezellig en met een warm gevoel ging ik weer naar huis.

woensdag 29 november 2017

Bovenkerkse Buurt


Buiten is het somber vandaag, normaal voor de tijd van het jaar. Het heeft gelukkig zelden invloed op mijn humeur. Ach, en gisteren was het lekker buiten. Zo lekker dat ik maar eens een rondje maakte in de Bovenkerkse Buurt, nog niet gedaan sinds we in Nederland zijn. Ik ging alleen, Mart ging biljarten. Sinds kort heeft hij zich, na veel aandringen van mijn kant, lid gemaakt van de seniorensoos, daar staan twee biljarttafels. Hij vindt het leuk om te doen, is er goed in en was jarenlang lid van de biljartvereniging van ons dorp. Maar helaas die is een paar jaar geleden ter ziele gegaan. Het voordeel van alleen lopen is dat je meer ziet, bijvoorbeeld deze poes aan de waterkant. Zou die hebben zitten kijken naar zijn of haar eigen spiegelbeeld?

Nergens anders zie je zulke mooie wolkenluchten als in ons platte, laaggelegen Nederland en dan vooral als je net zoals ik vandaag in een polder loopt. Aan het licht op de blaadjes van deze boom kan je zien dat de zon nog scheen maar met die laatste blaadjes zal het gauw afgelopen zijn, er komt vorst aan.



dinsdag 28 november 2017

Lijn 40

Lijn 40 van Noordwijk naar Leiden via Rijnsburg en Oegstgeest. Ik heb er heel wat in gezeten, want statten deden wij vanuit Noordwijk in Leiden. De bus was een Leyland, in vakkringen ook wel een “Bolramer” genaamd, vanwege die ronde voorruiten. Het zal in zo'n model geweest zijn dat ik voor het eerst alleen met de bus mocht om in Leiden boodschappen te doen. Ik was een jaar of dertien en in die tijd waren we op die leeftijd niet veel gewend dus ik was hartstikke zenuwachtig. Wel tien keer had ik  mijn moeder en oudere zussen gevraagd wat ik tegen de buschauffeur moest zeggen en onderweg naar de bushalte bleef ik het repeteren. De bus kwam, ik stapte in, de buschauffeur keek me vragend aan en ik kon geen woord uitbrengen. Echt, ik was helemaal dichtgeslagen, ik weet nu nog hoe dat voelde. Na een hele poos kon ik stotterend uitbrengen dat ik een retourtje station Leiden wilde. Met een rode kop struikelde ik naar achteren om een plekje in de bus te zoeken, ik voelde me vreselijk. Lijn 40 is inmiddels opgeheven, de NZH bestaat niet meer.

maandag 27 november 2017

Leerzaam blogje

We waren bij vrienden en die wonen vlakbij de Braassemermeer. En die vrienden houden ook van wandelen. Dus toen we koffie en een glaasje hadden gedronken keken we met zijn allen nog eens goed naar de lucht en gingen we het erop wagen. We liepen een groot deel lang de Braassem, mooi hoor, dat weidse met die Hollandse luchten, soms dreigend. Maar we kregen in de bijna drie uur dat we liepen geen druppel. De bootjes op de foto hierboven zijn Optimisten, een eenmans jeugdzeilboot en dat wist ik dan ongeveer, maar meer ook niet. Omdat dit een leerzaam blogje is zocht ik voor jullie op dat de Optimistklasse de grootste wedstrijdklasse is, zowel nationaal als internationaal. Kinderen mogen wedstrijdzeilen in de Optimist tot en met het kalenderjaar waarin ze vijftien worden. Daarna stappen ze vaak over op een andere eenmans jeugdzeilboot.

Dit zou manlief met een vriendje kunnen zijn toen hij jong was.  Hij groeide op aan de rivier de Drecht die uitkwam in de Braassem. Altijd bezig met een bootje en het liefst die grote plas op met flinke wind zodat ze hun eigengemaakte zeil konden hijsen.

Nou ja zeg, woon ik al eenenveertig jaar in een polder met behalve koeien ook veel schapen en leer ik vandaag iets over die wollige beesten. Want waarom zie je vaak schapen met gekleurde verf op hun kont? Ik dacht dat de boer dat zelf deed maar over het waarom precies had ik nooit nagedacht. Het zit zo: de ram moet de ooien dekken en drachtig maken. Iedere dag controleert de boer of de ram zijn werk wel doet. Hij kan dat goed zien, doordat hij de ram tijdens het vrijen de rug van de ooi laat verven. Aan het begin van de dektijd heeft de ram een soort tuig van leren riemen om gekregen. Daarop zit tussen zijn voorpoten een stuk vet kleurkrijt. Als de ram bovenop een ooi springt om haar te dekken, verft hij tegelijk met het kleurblok de achterkant van de rug van de ooi. Van veraf kan de boer de groene, blauwe of rode vlekken zien. Ik zei het al, dit is een leerzaam blogje. Alhoewel.....misschien wisten jullie dit allemaal al.