vrijdag 28 april 2017

In gaten en kieren

Het lijkt wel of de valeriaan hier tegen de muur ieder jaar hoger wordt en ook nog eens steviger. Dat komt beslist niet door verwennen van mijn kant, want deze jongens redden zichzelf. Ook al is het weken droog dan nog  krijgen ze geen drup water van me. Dat betonnen pad voor het huis is aan alle kanten gescheurd, er moet eigenlijk nodig wat aan gedaan worden maar die valeriaan ziet daardoor zijn kans en wortelt in alle gaten en kieren. En omdat ik het zo leuk vind staan breng ik het reparen van het betonpad gewoon niet ter sprake bij de man, het hoeft voor mij niet allemaal zo strak en keurig.



donderdag 27 april 2017

Oranje boven

Om Koningsdag te vieren heb je toch minstens de kleur oranje nodig, maar helaas, daarin kan ik niet voorzien. Om enigzins tegemoet te komen aan het oranjegebak wat heel Holland vandaag nuttigt bij de koffie heb ik de driekleur maar op mijn zelfgebakken perentaart gezet. Je moet toch wat om in de stemming te komen tijdens het kijken naar het verslag van de feestelijkheden in Tilburg.  Nee, voor oranje moet je bij onze kleindochter Saar zijn. In tegenstelling tot haar broer Luuk die beslist niet van die gekkigheid houdt is Saar overal voor te vinden. Het kan haar niet gek genoeg zijn, dat bewijst deze foto weer eens die haar moeder vandaag stuurde.


woensdag 26 april 2017

Alles lekker opgefrist

Waarschijnlijk door het mooie weer van de afgelopen weken is hier alles in de fruittuin als een gek gaan groeien. Prachtige vijgen, zo mooi gezond zien ze eruit. Die glans en dat nog tere blad er bovenuit. Ook de twee kruisbesstruiken dragen al veel vrucht. Het ziet er veelbelovend uit. Door de regen die er gisteren en vannacht is gevallen is alles lekker opgefrist, het land het het nodig.

Onze kwakkelende braam zou vervangen worden, er stond al een nieuwe op mijn lijstje voor de kweker. Dat is net doorgeschrapt want een plant die zo zijn best doet met zulk mooi jong blad ga je niet afdanken. Hij heeft het jarenlang prima gedaan dus ik gun de plant even een rustpauze. De scheuten lopen mooi uit en al zullen we dit jaar nog geen vruchten hebben dan toch zeker volgend jaar.


dinsdag 25 april 2017

Regen en New York


We zijn hier nu ruim drie weken en we hebben alleen nog maar zon gehad, iedere dag was de hemel strak blauw. Voor vannacht werd er regen voorspeld maar die is niet gevallen. Bij het opstaan was de lucht grijs en aan een kant heel dreigend. Koud ook, dus ik ging maar strijken, dat werd weleens tijd. Mart maaide snel het gras op het bovenste terras en strooide er wat mest over, het laatste stuk met een regenjack aan want toen begon het te regenen en het bleef de hele dag buiig. Niets zo lekker voor het gras dan een malse bui regen maar ook voor de moestuin waar de aardappels al opkomen .

Ik heb veel gelezen vandaag. Afgelopen weekend heb ik mijn boek weer opgepakt waar ik in Nederland al aan begonnen was. Ik kan, nu hier alles op orde is, weer de rust vinden om te lezen. 'New York' van Edward Rutherfurd. Het is een dikke pil van ruim duizend bladzijden die de geschiedenis van van de stad beschrijft. Het begint in de tijd van Peter Stuyvesant en de Indiaanse nederzettingen van Manhattan en ik ben nu bij de Onafhankelijkheidsoorlog. Zo loop ik verder de geschiedenis door van deze boeiende stad. Het boek is geschreven in romanvorm en je leeft mee van de ene generatie naar de andere. Het verveelt me geen moment en ik ben van plan om van dezelfde schrijver ook het boek 'Londen' te gaan lezen.

maandag 24 april 2017

Kinderen in een restaurant

We hadden laatst een leuk gesprek met een ouder echtpaar in ons favoriete restaurant in St. Pierreville. Monsieur vertelde trots dat hij al tachtig was, zijn vrouw twee jaar jonger. Nou, ze zagen er nog patent uit. Hij zal toch hard gewerkt hebben want hij vertelde dat hij fruitkweker was geweest in het Eyrieux dal. Heerlijk om mensen van zulke leeftijd nog lekker te zien zitten genieten van hun maaltijd en flesje wijn.
Dan wil ik nog even vertellen over de mensen aan de andere twee tafels in de serre waar wij zaten. De vierpersoonstafel werd bezet door opa, oma, dochter en schoonzoon en het tweepersoons tafeltje door de kleinkinderen van zo ongeveer vier en vijf jaar oud en daar gaat mijn verhaal over. Die kleintjes hebben daar ruim tweeëneenhalf uur aan tafel gezeten zonder ook maar een beetje vervelend te worden. Het jongetje zat met zijn autootjes te spelen, het meisje zat lief te kleuren. Halverwege kwamen hun borden met een stukje vlees, wat groenten en patatjes. Oma en mama stonden op en sneden het vlees en zonder een kik te geven werd er vervolgens een groot deel van het bord leeggegeten. Toen de ouderen klaar waren met de hoofdgang werd er even een klein wandelingetje gemaakt met mama en toen schoven ze weer aan voor het dessert, de kinderen kregen een ijsje. Natuurlijk hebben we dit voorbeeldige gedrag van kinderen in restaurants in Frankrijk al meer meegemaakt, maar dit waren nog wel erg jonge kinderen. Het zit in de cultuur. Fransen houden van eten en zitten lang aan tafel, vooral met de zondagmiddagmaaltijd. Het zijn ook restaurantbezoekers en dan graag met de hele familie, dus de kinderen leren al vroeg netjes aan tafel te blijven zitten. Het blijft voor ons nog steeds een verademing om op die manier in aanwezigheid van kinderen in een restaurant te zitten.

zondag 23 april 2017

Mooie vondsten

Onze eerste brocantemarkt van dit seizoen weer bezocht. Heerlijk om in het zonnetje onder de platanen te lopen slenteren en te kijken wat er allemaal te koop is. Zelfs als ik niets mee naar huis zou nemen vind ik het nog leuk om al de waar te bekijken. Leuke oude poppen, grappig aangekleed en dan al die meubeltjes zoals oventjes, wasmachines en zelfs een blauwe sofa.


Bij deze handelaar, een jonge vent, was het een zooitje. Hij had alles zo maar neergesmeten, van uitstallen was geen sprake. Maar ik had al snel door dat tussen al die rommel schatten verborgen waren. Dit doosje bijvoorbeeld zag er van buiten niet zo heel mooi meer uit maar ik ben gek op die beklede doosjes dus pakte het toch even op. En wat zat er binnenin? Een prachtige set roze briefpapier van goede kwaliteit. Dat gaat weer met plezier gebruikt worden voor blije post. Één euro werd er voor gevraagd die ik grif betaalde.


Twee grote  kunsttijdschriften met binnenin werkelijk prachtige platen maar ook veel pagina's met reclameafbeeldingen uit die tijd, een genot om te zien. De bovenste is van Kerst 1934. En dan nog een glazen fles en een mooie kan. Voor al die leuke vondsten betaalde ik per stuk niet meer als een of twee euro, de knul wilde blijkbaar uitverkocht zijn die dag.



zaterdag 22 april 2017

Wandeling rond Jaujac

De wandelschoenen weer aan vandaag. We liepen rond Jaujac, een plaatsje ten westen van Aubenas. De météo gaf voor daar 22 graden op en dat klopte aardig, misschien was het zelfs wel warmer. We kwamen al snel langs een plek waar mineraalwater uit de grond kwam. Mineralen geven dit water een specifieke smaak, zoals in dit geval ijzer, magnesium en zink. En het water was bovendien koolzuurhoudend. Wij hebben, in navolging van anderen die dit ook deden onze flessen gevuld en vonden het heerlijk water.




Prachtige voren getrokken in deze tunnelkas, klaar voor beplanting. In de lagere delen van de Ardèche begint de brem te bloeien en ook is overal het geel van het koolzaad te zien.



De eigenaar van deze villa in Jaujac gaf het huis, om ruzie tussen de dames te voorkomen, maar de naam van alle drie zijn dochters. Verstandige man. Het dorpsplein van Jaujac met zijn prachtige platanen lag er verlaten bij, de horeca was gesloten. En op de terugweg naar huis kwamen we dit motor met zijspan nog tegen. Ik moest lachen om die koddige blote kuiten van de bestuurder.




vrijdag 21 april 2017

Drie kleintjes

Het was niet echt bijzonder hoor, wat ik daar in een hoekje van de moestuin vond, maar ik was er blij mee. Ik had het er nota bene een paar jaar geleden zelf neergezet maar al lang weer vergeten, Ja, dat geheugen hè. Een stek van onze laurier struik was daar in dat hoekje in de vergetelheid geraakt doordat die uitwassende moeder mij het zicht ontnam op dat kleintje. En dat kleintje was ook al weer aardig aan de groei gegaan en kon ik scheuren in drie kleintjes. En die drie zijn keurig op pot gegaan, staan tegen de zuidmuur van het huis te genieten van de zon en worden door mij iedere dag even liefdevol toegesproken.

Want het is de bedoeling dat minstens een van deze kleintjes in de toekomst een boompje gaat worden zoals op de foto hieronder. Dit was ooit een stek van onze grote laurierstruik die buurvrouw Marie-Christine van mij kreeg. Ik raadde haar aan om telkens alle uitlopers op het stammetje weg te knippen. Is het geen leuk boompje geworden? Nou, dit wil ik ook en ik weet er zelfs al een plek voor. Maar daar durfde ik de stek nog niet te zetten, eerst maar even een mooie kluit gaan vormen in de pot. Voorlopig heb ik er drie, dus de kans is groot dat het gaat lukken.




donderdag 20 april 2017

Vernuftig

Behalve dat ik gisteren rabarber trok en in de vriezer stopte deed ik nog veel meer werk in de moestuin. Ik pootte een rij witte en een rij rode uien. In het zelfde bed zaaide ik worteltjes en rode biet. In de koude bak die Mart in elkaar knutselde kwam het zaaisel van verschillende soorten sla en ook nog een rijtje venkel. Dat was dat. Daarna ben ik Mart gaan helpen met het schoonmaken van de laatste vierkante meters moestuin.

Nu de grote laurierstruik hier tegen de muur weg is hebben we er een stuk grond bij en komt de prachtige trap goed in het zicht. Zo mooi gemaakt, we komen ze vaak tegen tijdens onze wandelingen. Bedenk wel dat hier geen cement aan te pas is gekomen, louter en alleen droog gestapeld maar wel vernuftig. Ik kwam vanmorgen nog wat tegen in dat hoekje onder de trap maar dat laat ik morgen zien.


woensdag 19 april 2017

De eerste oogst

Op de aardappelen na is er nog niets gezaaid of gepoot in onze moestuin en toch kon ik al oogsten vanmorgen. De stelen aan onze rabarberplanten zagen er zo goed uit dat ik besloot een deel ervan te trekken. Dit is een soort die heel groot wordt en dikke en lange stelen heeft die meer groen dan rood zijn, maar ze geven een hele goede opbrengst. Ze zijn wel wat zuurder dan de fijnere soort maar ik gebruik de rabarber vaak in combinatie met aardbeien waar ik meestal een overvloed van heb.  Aarbeien/rabarberjam is echt heel lekker en als je van deze combinatie een moes maakt met een dotje crème fraiche erop lik je er je vingers bij af. Deze planten komen trouwens uit België, de vader van een vriendin stond ze af voor ons.

Na wassen en snijden ging er drieëneenhalve kilo in de vriezer, niet gek voor een eerste vroege oogst. Ik trok niet alle stelen eruit, de plant heeft blad en stelen nodig voor verdere groei. Mochten jullie nu denken dat ik al die wijsheid van mezelf heb, niet dus, zoveel verstand heb ik niet van moestuintuinieren. Maar ik ben wel slim want er is een heleboel te leren van anderen.  Mijn favoriete site op dit gebied is die van Diana , daar heb ik al zoveel van geleerd. Ze wordt langzamerhand zo beroemd dat er laatst zelfs een intervieuw in de Volkskrant van haar stond. Ik las het vlak voor ik naar Frankrijk vertrok.  Dat vond ik heel leuk want ik ben een echte fan van haar.


dinsdag 18 april 2017

Verkiezingen in Frankrijk

Onze ex-buurvrouw Marie-Christine had ons uitgenodigd voor de lunch, in Frankrijk een complete maaltijd. Zij heeft een nieuwe vriend en ze wilde ons daar graag mee kennis laten maken. Er was veel wind vandaag maar op haar beschutte terras zaten we heerlijk in de zon en genoten van spijs en drank. Allerlei onderwerpen kwamen ter sprake maar vooral de aanstaande verkiezingen in Frankrijk. Zondag gaat men op voor de eerste ronde. Er wordt voorspeld dat Marine le Pen die zal winnen maar in de tweede ronde een nederlaagzal lijden. We wachten het af. Op de terugweg in Aubenas maar meteen de wekelijkse boodschappen gedaan in de grote Intermarché aldaar. We doen onze inkopen meestal in Privas dus we kennen de weg niet zo goed in deze supermarkt, het kost daarom wel wat tijd om alles te vinden. Na een paar dagen niet veel gedaan te hebben gaan we morgen lekker aan de slag in de moestuin.

maandag 17 april 2017

Want je geheugen wordt wat minder

'50-Plus zijn is geweldig, je geheugen wordt wat minder, maar daar merk je niet zoveel van want je geheugen wordt wat minder'. Deze stelling las ik deze week op internet. Ik ben natuurlijk een ietsje meer als 50-plus en dat geheugen wordt inderdaad minder en af en toe is dat verdraaid lastig en echt wel merkbaar. Neem nou deze handschoentjes die ik verleden winter kreeg van een wandelmaatje. Ik was er blij mee. Het zijn namelijk niet zomaar handschoentjes maar Touchscreen Gloves. Je kunt met deze handschoenen vegen over het scherm van je mobieltje en dat lukt met andere handschoenen beslist niet. Ik wandel veel 's winters en bij heel koud weer draag ik dit soort dunne handschoenen. Dikkere heb ik niet nodig want door het bewegen heb ik binnen tien minuten warme handen. Dus deze handschoenen zouden voor mij wel handig zijn. Ja meid, als je weet waar je ze neerglegd hebt zouden ze inderdaad handig zijn. Afgelopen winter in huis Stolwijk mijn kop gek gezocht naar die dingen, tot mijn grote ergenis niet te vinden. Het was dit weekend wat frisser geworden dus ik zoek in mijn sokkenla naar een paar sokken. En wat kom ik daar tegen? Juist ja, die handige handschoenen. Vraag me niet hoe ze daar komen, want de logica daarvan ontgaat me volkomen. Het belangrijkste is ik dat ik ze weer heb en ze gaan nu in de doos met spullen voor Nederland. Ja, die heb ik al weer, hihi.

zondag 16 april 2017

Nog even na genieten

De ingebruikname van onze broodoven gisteren was een succes, we kunnen er met voldoening op terugkijken. Er waren zeker veertig mensen waaronder mensen uit de buurt maar ook speciaal genodigden zoals de afgevaardigde van het Parc Naturel Régional des Monts d'Ardèche, hieronder met het boek in zijn hand. Op de bovenste foto op de voorgrond onze nieuwe buren Dominique en Bernard. Zij zijn in het huis van Marie-Christine komen wonen.


Deze schattige hummel is een kleindochter van Patrice en Silvy. Toen wij hier 25 jaar geleden kwamen was haar moeder nog een klein meisje. Marie-Christine, als oud voorzitster van ons dorpsvereniging en drijvende kracht van dit project, hield een toespraak. Op de voorgrond van de foto hieronder links staat buurman Veysan, een rasechte mopperpot die nog nooit aan een gezamenlijk dorpsgebeuren heeft meegedaan. Tot onze stomme verbazing was hij gistermorgen zijn stukje dorpsweg aan het maaien en aanharken en 's middags kwam zijn vrouw met twee hartige taarten aan lopen. Hij had het reuze naar zijn zin en  regelmatig bracht ik hem een glaasje wijn of een stukje pizza, wat hij graag tot zich nam. Het kan verkeren......





Hier een van de mensen van de  Fondation du Patrimoine, een stichting die het behoud van erfgoed behartigt. Hij en een paar anderen hebben aan onze broodoven gewerkt en deze vakman legt uit hoe zo'n oven van oudsher opgebouwd is. Patrice haalt ondertussen de laatste pizza uit de oven.



Hieronder genieten Robert, Joël en Mart nog even na. Tien jaar heeft dit project geduurd, we begonnen in mei 2007. Toen ontdekten we tijdens een opschoondag een stuk muur wat niet recht was maar een ronding vertoondde. Boven dat stuk muur een berg stenen en grond, meer was er niet. We begonnen te graven en bleven maar graven en al die stenen kwamen langs het pad te liggen. Totdat we bepaalde stenen opgroeven die onmiskenbaar onderdelen van een oven waren. En denk niet dat we dat in een dag deden. Honderden stenen zijn er uit die hoop gekomen, grote en kleine, totdat we op de ovenvloer stuitten. Na al die jaren is ons doel bereikt en staat er in ons piepkleine dorpje een prachtige originele broodoven. Het is natuurlijk niet alleen die broodoven maar ook het met elkaar werken eraan wat ons voldoening heeft gegeven. We kunnen trots zijn op het resultaat maar ook op onszelf.